Amerykański bobtail długowłosy

Źródłem rasy był kocur Yodie, krótkookoniasty samiec znaleziony w Arizonie pod koniec lat 60. XX wieku. W tworzeniu rasy uczestniczyły również inne koty domowe z naturalnie skróconymi ogonami pochodzące z różnych regionów Stanów Zjednoczonych i Kanady. Dorosłe kotki ważą orientacyjnie 3,2-5 kg, a kocury 5,5-7,3 kg. Rasa rozwija się stosunkowo powoli; pełne rozmiary kot osiąga dopiero około trzeciego roku życia. Solidna sylwetka wynika przede wszystkim z mocnego kośćca i umięśnienia.

Amerykański bobtail ma mocne, dobrze umięśnione ciało o umiarkowanie wydłużonych proporcjach. Charakteryzuje go szeroka klatka piersiowa, wyraźne łopatki i solidne kończyny nadające atletyczny wygląd. Tylna część tułowia jest nieco wyższa, a łapy duże i zaokrąglone. Głowa ma kształt szerokiego klina o łagodnych konturach. Widoczne są kości policzkowe i mocna broda. Oczy są duże, niemal migdałowe, z charakterystyczną czujnym spojrzeniem wzmocnionym przez wyraźną okolicę brwiową. Uszy szerokie u nasady są lekko zaokrąglone na końcach. Najbardziej rozpoznawalną cechą jest naturalnie skrócony ogon, który powinien być ruchomy i wyraźnie widoczny, chociaż jego długość i kształt różnią się między osobnikami.

Dopuszczalne są wszystkie kolory i wzory umaszczenia. Spotyka się jednolite, pręgowane, szylkretowe, srebrzyste, dymne, z bielą oraz point. Umaszczenie nie ogranicza się do brązowych kotów pręgowanych.

Amerykański bobtail zwykle jest przyjazny, przywiązany do domowników i zainteresowany wspólnymi zajęciami. Chętnie buduje relacje z całą rodziną. Łączy zamiłowanie do zabawy z umiejętnością spokojnego odpoczynku i wykazuje umiarkowany poziom aktywności. Jest inteligentny i może chętnie uczyć się aportowania, prostych sztuczek oraz spacerowania w szelkach. Lubuje się w zabawach naśladujących polowanie i zadaniach wymagających zdobycia przysmaku. Może się dogadywać z dziećmi i innymi zwierzętami, jeśli kontakty są spokojne i zapoznawanie stopniowe.

Krótka okrywa jest gęsta, sprężysta i lekko pluszowa. Dłuższa sierść nadaje sylwetce bardziej puszysty wygląd, ale zazwyczaj pozostaje stosunkowo łatwa w pielęgnacji. Regularne szczotkowanie lub przeczesywanie pomaga usuwać martwe włosy. Podczas intensywniejszego linienia warto zwiększyć częstotliwość zabiegów. Kąpiele zwykle nie są potrzebne, jeśli sierść jest czysta i systematycznie pielęgnowana.

Rasa jest na ogół opisywana jako zdrowia, jednak naturalne pochodzenie nie wyklucza chorób dziedzicznych ani innych dolegliwości. Każdy kot wymaga regularnych kontroli weterynaryjnych i obserwowania zmian w codziennym zachowaniu. Szczególną uwagę należy zwracać na budowę tylnej części ciała, gdyż u niektórych osobników mogą występować problemy dotyczące kręgosłupa lub bioder. Koty całkowicie pozbawione ogona mogą mieć trudności z utrzymywaniem moczu lub kału. Krótki ogon nie oznacza automatycznie choroby, ale zaburzenia poruszania się czy oddawania moczu wymagają oceny weterynaryjnej.