Maine coon

Maine Coon pochodzi ze Stanów Zjednoczonych, gdzie jego historia jest związana ze stanem Maine. Przodkowie tych kotów żyli przy gospodarstwach, gdzie polowali na gryzonie. Surowy klimat północno-wschodniej Ameryki sprzyjał rozwojowi gęstej okrywy włosowej i mocnej budowy ciała. Z czasem koty te zaczęły zdobywać popularność także jako domowi towarzysze.

Maine Coon jest dużym, silnym kotem o wydłużonej, prostokątnej sylwetce. Posiada szeroką klatkę piersiową, mocny kościec i dobrze rozwinięte mięśnie, jednak proporcjonalność poszczególnych części ciała nadaje mu harmonijny wygląd pomimo znacznych rozmiarów.

Głowa ma kanciasty zarys, górna część jest szersza od kufy. Wysokie kości policzkowe, kwadratowa kufa i mocna broda nadają twarzy wyrazisty wygląd. Czoło jest łagodnie zaokrąglone, a profil delikatnie wklęsły. U dorosłych kocurów głowa może być większa i szersza niż u kotek.

Duże, owalne oczy są szeroko rozstawione i mocno otwarte. Duże uszy są szerokie u nasady, osadzone wysoko i lekko skierowane na zewnątrz, mogą mieć charakterystyczne pędzelki na końcach.

Mocne kończyny średniej długości kończą się dużymi, okrągłymi łapami z kępkami włosów między palcami. Ogon jest szeroki u nasady, zwęża się ku końcowi i powinien być co najmniej tak długi jak tułów mierzony od łopatek do nasady ogona.

Maine coony występują w wielu kolorach i odmianach umaszczenia. Można spotkać koty jednolicie czarne, niebieskie, rude, kremowe i białe, a także szylkretowe i pręgowane, gdzie pręgowanie tworzy szerokie klasyczne wzory, wąskie tygrysie pasy, cętki lub rysunek ticked. Dostępne są także odmiany dymne, srebrzyste i złociste. Kolorowe umaszczenia mogą być połączone z bielą, od niewielkich znaczeń na piersi czy łapach po rozległe białe obszary. Do dopuszczalnych umaszczeń nie należą colourpoint oraz kolory czekoladowy, liliowy, cynamonowy i płowy.

Maine Coon łączy łagodne usposobienie z ciekawością i zamiłowaniem do zabawy. Chętnie przebywa w towarzystwie domowników, obserwuje ich zajęcia i uczestniczy w codziennym życiu. Potrafi nawiązywać bliskie relacje z całą rodziną, zachowując przy tym pewną samodzielność.

Jest inteligentny i lubi aktywności angażujące uwagę. Zabawy w szukanie, chwytanie i ściganie zabawek pozwalają mu wykorzystywać naturalne zachowania łowieckie. Kontakt z opiekunem jest dla niego ważny, choć nie każdy przedstawiciel rasy będzie lubił noszenie czy długie przesiadywanie na kolanach.

Zwykle dobrze odnajduje się w domu z innymi zwierzętami, jeśli zapoznanie przebiega spokojnie. Do charakterystycznych sposobów komunikacji należą delikatne miauczenie, trele i ćwierkające dźwięki.

Półdługa sierść Maine Coona ma jedwabistą strukturę z miękkim podszcrstkiem osłoniętym mocniejszym włosem okrywowym. Długość futra nie jest jednakowa na całym ciele: na głowie, barkach i kończynach włos pozostaje krótszy, a na grzbiecie i bokach stopniowo się wydłuża. Gęstość podszerstka i długość okrywy zmieniają się wraz z porami roku.

Półdługa sierść wymaga regularnego czesania. Systematyczna pielęgnacja usuwa luźny włos i pomaga zapobiegać kołtunom, szczególnie w obficie owłosionych partiach ciała.

Maine Coon zachowuje wyraźną potrzebę zabawy i kontaktu z otoczeniem. Duże rozmiary nie oznaczają spokojnego spędzania całego dnia na kanapie, rasa chętnie korzysta z okazji do ruchu i wspólnej aktywności. Niektóre Maine coony interesują się wodą i obserwują kapiący kran albo próbują bawić się wodą w misce.

U Maine Coonów występuje kardiomiopatia przerostowa, czyli HCM, która powoduje pogrubienie mięśnia sercowego i może zaburzać pracę serca. U tej rasy rozpoznano wariant A31P genu MYBPC3, który wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zachorowania. Test genetyczny pozwala wykryć ten wariant, ale jego brak nie wyklucza wszystkich przypadków HCM.

Inną dziedziczną chorobą jest rdzeniowy zanik mięśni, SMA. Prowadzi do osłabienia i zaniku mięśni, szczególnie kończyn tylnych, oraz trudności w poruszaniu się. Pierwsze objawy mogą pojawić się już u kilkumiesięcznych kociąt. Dostępne badanie DNA pozwala rozpoznać koty posiadające wariant związany z chorobą, w tym bezobjawowych nosicieli.

U przedstawicieli rasy może występować również dysplazja stawów biodrowych. Badania bioder i serca należą do ważnych elementów oceny zdrowia kotów przeznaczonych do rozrodu. Decyzje dotyczące profilaktyki, testowania i opieki zdrowotnej powinny być podejmowane w porozumieniu z weterynarzem.