Devon rex

Devon rex pochodzi z Wielkiej Brytanii, z hrabstwa Devon w południowo-zachodniej Anglii. Rasa sięga kocura Kirlee, który urodził się w 1959 roku i wyróżniał się pofalowaną sierścią. Początkowo przypuszczano, że jest spokrewniony z cornish rexem, jednak badania wykazały, że za charakterystyczny wygląd włosa odpowiada inna mutacja genetyczna.

Devon rex to kot średniej wielkości o lekkiej, lecz zwartej i umięśnionej sylwetce. Dorosłe kotki ważą około 2,3-3,2 kg, a kocury około 3,2-4,1 kg. Tułów ma średniej długości, klatkę piersiową szeroką, a szyję długą i szczupłą. Kończyny są długie i delikatne, zakończone niewielkimi owalnymi łapami. Ogon jest długi, cienki i stopniowo zwęża się ku końcowi.

Głowa ma kształt krótkiego, szerokiego klina z wyraźnie zaznaczonymi kośćmi policzkowych, pełnymi policzkami i krótką kufą. Nos jest krótki, podbródek mocny, zaokrąglone czoło przechodzi w bardziej płaską część czaszki. Najbardziej charakterystyczne są bardzo duże uszy, szerokie u nasady, nisko osadzone i zakończone zaokrąglonymi czubkami. Duże, owalne oczy są szeroko rozstawione i lekko skierowane ku zewnętrznym krawędziom uszu, co nadaje kotu czujny, zaciekawiony wyraz.

Devon rex występuje we wszystkich kolorach i odmianach umaszczenia. Dopuszczalne są koty jednobarwne, pręgowane, szylkretowe, dymne, srebrzyste i złociste. Spotyka się również odmiany z ciemniejszymi znaczeniami na pyszczku, uszach, kończynach i ogonie (colourpoint). Umaszczenie może obejmować dowolną ilość bieli, od niewielkich plamek po rozległe białe obszary. Wśród kolorów znajdują się czarny, niebieski, czekoladowy, liliowy, cynamonowy, płowy, rudy i kremowy.

Devon rex jest towarzyski, ciekawski i mocno przywiązany do domowników. Chętnie przebywa blisko człowieka, zajmuje miejsce na kolanach i towarzyszy w codziennych zajęciach. To inteligentny kot, który lubi poznawać otoczenie i uczestniczyć w życiu domu. Chętnie wspina się na wysokie miejsca, sprawdza nowe przedmioty i korzysta z zabawek wymagających aktywności. Niektóre devony uczą się aportowania oraz prostych sztuczek.

Zazwyczaj dobrze odnajduje się w rodzinach z dziećmi oraz w towarzystwie innych kotów i przyjaznych psów, choć potrzebuje spokojnego zapoznawania ze zwierzętami i poszanowania swoich granic. Długie godziny samotności może źle znosić, zwłaszcza gdy brakuje mu zajęcia i kontaktu z domownikami.

Sierść devon rexa jest bardzo krótka, delikatna i miękka, układająca się w fale lub niewielkie loki. Pielęgnacja wymaga łagodnego obchodzenia się z włosem, gdyż intensywne szczotkowanie może go uszkadzać. Zwykle wystarczy delikatne wygładzenie sierści dłonią lub przetarcie miękką ściereczką. Warto regularnie kontrolować czystość uszu oraz długość pazurów.

U devon reksów może występować wrodzony zespół miasteniczny (CMS), czyli dziedziczne zaburzenie powodujące osłabienie mięśni i szybsze męczenie się. Objawy mogą ujawniać się już u kociąt, a badanie DNA pozwala wykryć mutację i rozpoznać nosicielstwo. Rasa wykazuje także predyspozycję do zwichnięcia rzepki.

U niektórych osobników pojawiają się problemy skórne, takie jak łojotok lub zapalenie związane z nadmiernym namnażaniem drożdżaków Malassezia, mogące objawiać się jako tłusta, zaczerwieniona skóra, nieprzyjemny zapach lub świąd. U kotów z całkowicie białym umaszczeniem, szczególnie z niebieskimi oczami, możliwa jest wrodzona głuchota. Wszelkie zaburzenia zdrowotne wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.