Kot abisyński

Abisyńczyk należy do najstarszych ras kotów, choć jego dokładne pochodzenie nie zostało jednoznacznie ustalone. Nazwa rasy pochodzi od Abisynii (dzisiejsza Etiopia), jednak współczesna forma rasy powstała w Wielkiej Brytanii. Badania genetyczne wskazują na możliwe powiązania przodków tej rasy z kotami zamieszkującymi wybrzeża Oceanu Indyjskiego.

Dorosłe kotki ważą orientacyjnie od 2,7 do 4 kg, a kocury od 3,2 do 5,5 kg. Pomimo smukłej sylwetki mają mocne mięśnie. Ciało jest harmonijne, sprężyste i dobrze umięśnione. Kończyny są długie i smukłe, łapy niewielkie i owalne. Ogon jest dość długi, szerszy u nasady i stopniowo się zwęża ku końcowi. Głowa ma kształt umiarkowanego klina o łagodnych, zaokrąglonych konturach. Duże uszy, szerokie u podstawy i lekko zaokrąglone na końcach, są osadzone daleko od siebie. Oczy są duże, migdałowe i wyraziste, w kolorze zielonym, żółtym lub bursztynowym, z ciemniejszą obwódką podkreślającą spojrzenie.

Podstawowe umaszczenia to ruddy (dzikie) z ciepłym brązowym tłem i czarnym tickingiem, sorrel o miedzianym odcieniu z czekoladowobrązowym tickingiem, niebieskie oraz płowe (fawn). Każde z tych umaszczień występuje również w odmianie srebrzystej, w której podstawa włosa jest srebrzystobiała. Charakterystycznym efektem wizualnym jest ticking, czyli naprzemienne jasne i ciemne pasma na pojedynczych włosach.

Abisyńczyk zwykle jest pełen energii i zainteresowany wszystkim, co dzieje się wokół niego. Chętnie zagląda w nowe miejsca, obserwuje domowników i uczestniczy w ich codziennych zajęciach. Mocno przywiązuje się do opiekuna, choć bliskość często okazuje poprzez towarzyszenie i wspólną aktywność, zamiast długiego odpoczywania na kolanach. Lubi wspinanie i wysoko położone punkty obserwacyjne. Wiele kotów tej rasy zachowuje ochotę do zabawy także w dorosłym wieku i chętnie uczy się nowych zabaw. Niektóre aportują niewielkie zabawki. Mogą dobrze dogadywać się z dziećmi, innymi kotami i przyjaznymi psami, choć relacje zależą od temperamentu oraz sposobu zapoznania zwierząt. Ich głos często przybiera postać delikatnego ćwierkanina, którym witają opiekuna lub zwracają jego uwagę.

Sierść jest krótka, delikatna i przylegająca do ciała, a przy dotyku wyraźnie sprężysta. Pielęgnacja jest stosunkowo prosta. Regularne przeczesywanie miękką szczotką pomaga usuwać luźne włosy. Krótka okrywa nie wymaga tak intensywnego czesania jak sierść kotów długowłosych, a wiele abisyńczyków chętnie korzysta z uwagi poświęcanej im podczas zabiegów.

U abisyńczyków występuje dziedziczny niedobór kinazy pirogronianowej, określany jako PKDef. Zaburzenie to może prowadzić do rozpadu czerwonych krwinek i niedokrwistości. Przebieg bywa różny: niektóre koty długo nie wykazują wyraźnych objawów, u innych pojawiają się osłabienie i pogorszenie apetytu. Dostępne są badania genetyczne pozwalające wykryć wariant odpowiedzialny za chorobę. W rasie rozpoznano również dziedziczne choroby siatkówki, w tym PRA-rdAc, powodującą stopniową utratę wzroku. Problemy mogą ujawniać się dopiero po urodzeniu, mimo że kot widzi prawidłowo we wczesnym okresie. Testy DNA pomagają identyfikować określone warianty chorobotwórcze oraz ich nosicieli. Warto także regularnie kontrolować uzębienie, ponieważ odkładanie kamienia nazębnego może sprzyjać zapaleniu dziąseł. Przegląd jamy ustnej powinien być częścią rutynowej opieki weterynaryjnej.