Kot bengalski

Kot bengalski pochodzi ze Stanów Zjednoczonych. Rasa powstała w wyniku pracy Jean Mill, która w latach 60. XX wieku skrzyżowała kota domowego z azjatyckim kotkiem bengalskim. Celem było uzyskanie zwierzęcia łączącego efektowny wygląd dzikiego przodka z przyjaznym temperamentem zwierzęcia domowego. Współczesna rasa nabrała tempa w latach 80. XX wieku.

Bengal jest kotem średniej lub dużej wielkości. Dorosłe kotki ważą zazwyczaj 3,6-5,4 kg, a kocury 4,5-6,8 kg. Sylwetka jest mocna i sportowa z wyraźnie zaznaczonym umięśnieniem. Tułów jest długi i silny, tylna część ciała nieco wyższa od barków, tylne kończyny odrobinę dłuższe od przednich. Łapy są duże i okrągłe. Ogon o średniej długości jest gruby i zwęża się ku zaokrąglonemu końcowi. Głowa ma kształt szerokiego klina o łagodnie zaokrąglonych konturach. Wyróżniają ją wydatne kości policzkowe, szeroki nos oraz pełna kufa z wyraźnymi poduszeczkami wąsów. Uszy są małe lub średnie, szerokie u nasady, z zaokrąglonymi czubkami. Oczy są duże, owalne, szeroko rozstawione i lekko skośne, nadając kotowi czujny i charakterystyczny wygląd.

Charakterystyczne dla bengala są dwa rodzaje rysunku: cętkowany obejmujący rozetki oraz marmurkowy tworzący nieregularne, płynnie układające się pasma i plamy. Rozetki mają ciemniejszą obwódkę i jaśniejszy środek. Ważny jest wyraźny kontrast wzoru z tłem. Uznane umaszczenia obejmują odmiany brązowe, srebrzyste i śnieżne w wariantach seal sepia, seal mink i seal lynx point, również w połączeniu ze srebrem. Na brzuchu występują cętki.

Kot bengalski jest energiczny, ciekawski i inteligentny. Chętnie bada otoczenie, wspina się oraz angażuje w zabawy przypominające polowanie. Potrzebuje codziennej aktywności i zajęć wymagających myślenia. Wysokie drapaki, półki, tunele i zabawki interaktywne pozwalają mu wykorzystać naturalną sprawność. Bengale często mocno przywiązują się do opiekunów i interesują się ich codziennymi zajęciami. Lubią uczestniczyć w życiu domu, chociaż moment na przytulanie zwykle wybierają same. Poszczególne koty różnią się temperamentem, jedne są bardzo otwarte, inne potrzebują więcej czasu, aby nabrać zaufania. To rasa dla osób, które lubią aktywny kontakt z kotem i mają czas na wspólną zabawę.

Sierść bengala jest krótka, gęsta i niezwykle miękka, ściśle przylega do ciała, podkreślając umięśnienie i kontrast rysunku umaszczenia. U części kotów występuje efekt glitter, to jest delikatny połysk, dzięki któremu futro w świetle wygląda, jakby było oprószone mieniącymi się refleksami. Pielęgnacja jest stosunkowo prosta i zwykle wystarczy łagodne szczotkowanie raz w tygodniu, aby usunąć luźne włosy i utrzymać okrywę w dobrej kondycji. Krótka sierść nie oznacza jednak całkowitego braku linienia.

U kotów bengalskich opisywano kilka dziedzicznych problemów zdrowotnych. Postępujący zanik siatkówki PRA-b prowadzi do stopniowego pogarszania wzroku, a ostatecznie do ślepoty. Dostępne badanie DNA pozwala rozpoznać koty z mutacją oraz bezobjawowych nosicieli. Niedobór kinazy pirogronianowej PKDef może powodować niedokrwistość, również w tym kierunku dostępny jest test genetyczny. W rasie opisywano także kardiomiopatię przerostową HCM, czyli chorobę powodującą pogrubienie ścian mięśnia sercowego, którą rozpoznaje się za pomocą echo serca. Prawidłowy wynik testów PRA-b i PKDef nie wyklucza HCM, ponieważ badania dotyczą różnych chorób. Wszelkie podejrzenia dotyczące zdrowia wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii.