Kot brytyjski długowłosy

Kot brytyjski długowłosy wyewoluował z populacji brytyjskiego krótkowłosa w Wielkiej Brytanii. Dłuższa sierść jego przodków pojawiła się wskutek dawnych krzyżowań z persami, które wprowadzały ten cech genetyczny. Z czasem hodowcy zaczęli celowo rozwijać te koty, tworząc odrębną linię rasową.

Budowa jest krępa, solidna i dobrze umięśniona, z szeroką klatką piersiową, mocnymi barkami i grzbietem. Nogi są krótkie i solidne, łapy okrągłe. Krótki, gruby ogon ma lekko zaokrąglony koniec. Głowa jest okrągła i masywna, z szeroką czaszką i mocną brodą, osadzona na krótkiej, silnej szyi. Nos jest krótki, szeroki i prosty, z delikatnym zagłębieniem u nasady. Małe uszy o zaokrąglonych końcach są szeroko rozstawione. Duże, okrągłe oczy nadają pyszczkowi łagodny wyraz i mogą mieć kolor miedziany, intensywnie pomarańczowy, niebieski lub zielony, w zależności od umaszczenia.

Dopuszczalne są liczne odmiany barwne. Umaszczenia jednolite obejmują biały, czarny, niebieski, czekoladowy, liliowy, rudy, kremowy, cynamonowy i płowy. Występują także odmiany szylkretowe, pręgowane, dymne, srebrzyste, złociste oraz ich połączenia z bielą. Dopuszczalne są również odmiany colourpoint z ciemniejszymi znaczeniami na pyszczku, uszach, nogach i ogonie.

Kot brytyjski długowłosy zazwyczaj jest spokojny, łagodny i przywiązany do swoich domowników. Lubi przebywać w ich pobliżu, choć często preferuje odpoczynek obok opiekuna zamiast siedzenia na kolanach, wiele kotów tej rasy nie przepada za noszeniem na rękach. Potrafi samodzielnie znaleźć sobie zajęcie, lecz nadal potrzebuje codziennego kontaktu i zabawy. Zwykle nie jest szczególnie hałaśliwy ani nieustannie aktywny, jednak miewa chwile energicznych gonitw. Może dobrze funkcjonować z dziećmi i psami, o ile kontakty są spokojne i respektują jego granice.

Pomimo nazwy rasy sierść jest półdługa, z podwójną strukturą, i odstaje od ciała. Tekstura powinna być sprężysta, nie wełnista. Dobrze rozwinięta kryza otacza szyję, natomiast obficie owłosiony ogon podkreśla puszysty wygląd. Okrywa wymaga systematycznego rozczesywania, codzienna, delikatna pielęgnacja pomaga zapobiegać splątaniu i powstawaniu kołtunów. Szczególnie podczas linienia warto dokładnie usuwać luźny podszerstek. Zalecane jest przyzwyczajać kota do czesania już od najmłodszych miesięcy.

U kotów brytyjskich długowłosych należy uwzględniać ryzyko wielotorbielowatości nerek związanej z wariantem genu PKD1. Choroba powoduje rozwój torbieli w nerkach i może prowadzić do pogorszenia ich funkcjonowania. Dostępny jest test DNA wykrywający ten wariant genetyczny. Drugą istotną kwestią jest kardiomiopatia przerostowa (HCM), choroba związana z pogrubieniem mięśnia sercowego. Do oceny serca stosuje się badanie echokardiograficzne, choć prawidłowy wynik pojedynczego badania nie wyklucza rozwoju choroby w późniejszym wieku. Spokojniejszy tryb życia i natura rasy mogą sprzyjać nadwadze, dlatego ważne jest odmierzanie porcji, ograniczanie przysmaków i regularna zabawa. Wszelkie obawy zdrowotne powinny być konsultowane z lekarzem weterynarii.