Look4dog.com

Mastif tybetański

Nie ma zgodności co do powstania tej rasy. Według najstarszych przekazów wiadomo, że już w 1121 r. p.n.e. lud Liu zamieszkujący we wschodniej części Chin podarował cesarzowi Wu Wang psa w typie mastifa tybetańskiego.

Podróżnik i odkrywca Marco Polo opisywał mastify tybetańskie już w 1271 roku. Pisał, że ludy Tybetu hodują potężne i szlachetne psy przypominające wielkością osły i tak doskonałe, że bez problemu są używane do polowań na dzikie zwierzęta. W swej ojczyźnie mastif tybetański służył jako pies pasterski, zaganiający, stróżujący i obronny. Powierzano mu za zadanie pilnowania stad owiec i kóz oraz ochronę domów przed złodziejami i dzikimi zwierzętami. Do Europy przybył w XIX wieku. Pierwsza hodowla powstała w Anglii w 1928 roku.

  • Długość życia 12 - 15 lat
  • Wysokość psa w kłębie nie mniej niż 66 cm
  • Wysokość suki w kłębie nie mniej niż 61 cm

Dla kogo

  • Psy dla rodzin
    Psy dla rodzin

     

  • Psy dla średnio aktywnych
    Psy dla średnio aktywnych

     

  • Duże psy
    Duże psy

     

  • Psy pracujące
    Psy pracujące

     

Charakter

Mastif tybetański to pies masywny, ciężki, ale proporcjonalnie zbudowany, o mocnym kośćcu. Jego wyraz jest imponujący i poważny. Łączy w sobie majestatyczna siłę oraz wytrzymałość. Psy tej rasy przystosowane są do pracy w róznych warunkach pogodowych. Mastify długo dojrzewają. Suki osiągają dojrzałość w wieku 2 lat, a psy dopiero w wieku 4 lat.

Mastif tybetański to pies niezależny. Wzbudzający reskpekt. To niezawodny stróż oraz obrońca swojej rodziny. To inteligentny pies o silnym charakterze, który bywa uparty i władczy. To również duży indywidualista i samodzielny pies. Starannie ułożony jest uczuciowym i ciepłym psem rodzinnym, wyrozumiałym i cierpliwym w stosunku do dzieci. Jest mocno przywiązany i oddany swojemu opiekunowi. Bardzo lubi dzieci, akceptuje inne zwierzęta i psy, o ile ma z nimi pozytywne doświadczenia.

Wobec obcych pozostaje nieufny. Potrafi być dominujący, uparty i pewny siebie. Jest odważny, wytrzymały i ma wybitny instynkt obronny. Mastif tybetański jest bezgranicznie oddanym towarzyszem człowieka, zrównoważonym, spokojnym, dostojnym i bardzo lojalnym wobec swojej rodziny. Strzeżenie rodziny jest dla niego sprawą oczywistą, gdyż odznacza się dużym poczuciem obowiązku.

Wychowanie mastifa tybetańskiego powinno być ostrożne i zrównoważone. Zbyt mocne słowa czy kary cielesne spowodują jedynie, że zacznie on ignorować opiekuna. Celem wychowania powinno być zatem osiągnięcie więzi opartej na wzajemnym szacunku. Zapotrzebowanie na ruch mastifa tybetańskiego jest przeciętne. Lubi chodzić do lasu i na otwarte pola, ale nie interesują go zabawy z piłką. Mastif tybetański potrzebuje przestrzeni i najlepiej gdy mieszka w domu z wybiegiem.

Mastif Tybetański FCI z hodowli Sher Dil zdjecieZdjęcie dzięki uprzejmości hodowli Sher Dil FCI

Pielęgnacja

Psy tej rasy wymagają regularnego szczotkowania. W zimie mają obfitą sierść, tworzącą bardzo grubą szatę, ale na początku lata znaczna część włosów wypada. W tym okresie powinno się poświęcać około pół godziny dziennie na usuwanie martwych włosów za pomocą szczotki i grzebienia. Mastify tybetańskie osiągają dojrzałość nieco później od reszty psów.

Mastif Tybetański z hodowli Sher Dil zdjęcieZdjęcie dzięki uprzejmości hodowli Sher Dil FCI

Umaszczenie

Umaszczenie mastifa tybetańskiego jest czarne, błękitne, czarne podpalane, błękitne podpalane, złote od płowego do ciemnorudego. Kolory jak najbardziej jednolite i nasycone. Dopuszczalna jest biała gwiazdka na piersi. Podpalanie występuje nad oczami, ale również na dolnych partiach łap, pod ogonem oraz na kufie. Tolerowane są okulary wokół oczu.

Mastif Tybetański z hodowli Sher Dil FCIZdjęcie dzięki uprzejmości hodowli Sher Dil FCI

Choroby

Mastif tybetański jest odporny na każde warunki atmosferyczne. W okresie wzrostu oszczędzaj szczeniaka i nie forsuj go, by mięśnie, kości i stawy rozwinęły się prawidłowo. Rasa ta narażona jest na dysplazję biodrową.

Mastif tybetański z Tybetańczykiem zdjęcie

Żywienie

Mastif nie jest psem wybrednym i zje wszystko co znajdzie w swojej misce. Nie należy go  jednak przekarmiać, zwłaszcza wtedy kiedy rośnie. Dlatego lepiej żeby był chudszy niż grubszy i to dotyczy wszystkich ras dużych. Jeżeli zdecydujecie się na karmienie szczeniaka sucha karmą, należy wybrać taką, która ma mniejszą zawartość białka i jest przeznaczona dla ras dużych lub olbrzymich. Oczywiście karma nie powinna zawierać zbóż oraz większej ilości węglowodanów. Dobrym sposobem żywienia naszego czworonożnego przyjaciela, jest Barf. Jest to dieta zbliżona do pożywienia, jakim żywią się dzikie zwierzęta. Czyli surowe mięso, mięsne kości, podroby warzywa i owoce. A to wszystko bez tzw. wypełniaczy typu kasza, ryż, makaron. 
Należy podawać mu niezbędne składniki, uważając, by ich nie przedawkować. Podobnie jak niedożywienie, również nadmiar niektórych składników, np. fosforu lub wapnia może mieć niekorzystne skutki. Dlatego przed podaniem tego typu suplementów, warto zrobić badania krwi. Aby pies rozwijał się zdrowo, nie wolno go przekarmiać.  Po osiągnięciu pełnej dojrzałości fizycznej mastif hiszpański nie jest już bardzo wymagający pod względem dietetycznym. 

Ta strona używa plików cookie i innych podobnych technologii. Korzystanie z niej bez zmiany ustawień dotyczących
cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w Polityce prywatności.