Look4dog.com

Akita

Akita (zwana też akitą japońską, czy akita inu/shishu inu) jest największą i najpopularniejszą na świecie rasą z Japonii. Jej początek szacuje się na XVII wiek. Został wyhodowany jako pies do polowań na zwierzynę płową oraz dziki, sporadycznie na czarnego niedźwiedzia.
Ten wyjątkowo odważny pies był także szkolony do walk psów.
Akita porusza się niesłychanie szybko, a fakt, że pochodzi z rejonów polarnych sprawia, że może pracować w głębokim śniegu. 
Palce łap akity są połączone błoną pławną, więc jest on dobrym pływakiem. Potrafi także aportować dzikie ptactwo i napędzać ryby do sieci rybackich.

Pierwsze psy tej rasy przybyły do USA w 1937 roku. Ich właściciele, amerykańscy żołnierze, hodowali je według własnych standardów.
W wyniku ich starań, zaczął się wykształcać tzw. typ amerykański: większy, cięższy i bardziej bogato ubarwiony.
W 1998 roku rozdzielono obie odmiany na odmianę japońską i amerykańską.
W Japonii akita jest czczony niemal jako symbol narodowy, bowiem jest symbolem psiej wierności.
Wynika to z historii słynnego psa Hachiko. Codziennie rano odprowadzał swojego pana, Eisabuiro Ueno, profesora uniwersytetu w Tokio, na dworzec kolejowy Shibuya, a wieczorem wychodził go przywitać. Pewnego dnia profesor zmarł nagle w pracy. 
Wierny Hachiko przez kolejne 10 lat, codziennie przychodził na to miejsce aż do swojej śmierci w 1935 roku. Mieszkańcy Tokio ufundowali mu pomnik, który stanął naprzeciwko stacji Shibuya.

  • Długość życia 10 - 15 lat
  • Wysokość psa w kłębie wynosi: 67 cm
  • Wysokość suki w kłębie wynosi: 61 cm
  • Waga psa 45 kg
  • Waga suki do 30 kg

Dla kogo

  • Psy dla średnio aktywnych
    Psy dla średnio aktywnych

     

  • Psy wystawowe
    Psy wystawowe

     

  • Psy do towarzystwa
    Psy do towarzystwa

     

  • Psy myśliwskie
    Psy myśliwskie

     

Charakter

Akita to duży, mocny, harmonijny pies. Spokojny, wierny, posłuszny, a także pojętny. To również pies, który ma umiarkowany temperament. Akita nie jest wyczynowcem. Nie wymaga długich spacerów czy też biegów przy rowerze. Oczywiście jeżeli przszyszły właściciel Akity, będzie chciał z nią brać udział np w psich sportach, to musi uzbroić się w cierpliwość. Powinien mieć dużo samozaparcia, siły i spokoju, bo tylko w ten sposób, łagodnym podejściem do psa, będzie to możliwe. Akity nie powinno się szkolić na psa obronnego. Rasa ta jest bardzo silna fizycznie i drzemie w niej utajona doza agresji i nie należy jej wyzwalać.

Rasa ta jest lojalna i przywiązana do właściciela, jednak powściągliwa w okazywaniu uczuć. To pies, który nie domaga się pieszczot, choć uwielbia przebywanie przy swoim właścicielu. Bardzo silnie przywiązuje się do swojej rodziny, lecz bezwarunkowo oddany jest jednek osobie. Akita kocha swoich młodszych opiekunów w swoim stadzie. Będzie ich pilnować, ale nie pozwoli się dręczyci czy zaczepiać. W domowej hierarhi dzieci są na samym jej końcu. Nie wolno również dopuścić, aby obce dzieci się z nią spoufalały, zarówno w domu czy na spacerze. Dzieci hałasujące, biegające strasznie ja drażnią.

Akita to pies, który nie ufa obcym osobom. Będzie ich akceptował, pod warunkiem, że są mile widziani przez jego opiekuna. To pies, który nie szczeka bez potrzeby. Jeżeli jednak coś, lub ktoś będzie krzątał się przy jej domu, akita zacznie się bacznie przygladać i obserwować, a o niebezpieczeństwie zaalarmuje szczekaniem. Akita to też mała gaduła, która wydaje z siebie różne dźwięki i odgłosy. Kiedy się cieszy i jest szczęśliwa zaczyna wykonywać ruchy podobne do tańca, przynosząć przy tym różnego rodzaju domowe gadżety lub zabawki.  Akita ma doskonale rozwinięty instynkt terytorialny. Dlatego w roli stróż dobrze się sprawdzi. Akita interesuje się swoim otoczeniem i jest zawsze gotowy, aby podjąć interwencję. Jest oddanym przyjacielem, ale nigdy nie będzie usłużnym pieskiem wpatrzonym bezkrytycznie w swojego pana. Akita nie nadaje się dla początkujących osób, które niewiele wiedzą o właściwym wychowaniu psa. Najlepsze rezultaty osiąga się konsekwencją oraz inwencją w tworzeniu nowych metod nauki psa. Akita szybko nudzi się powtarzalnymi czynnościami.

Akita potrafi być niezależny i dominujący, zwłaszcza wobec innych psów tej samej płci. Od wczesnych tygodni życia należy je odpowiednio socjalizować z innymi psami i kotami czy innymi zwierzętami.

Nie należy go spuszczać ze smyczy podczas spaceru. Ogród powinien być odpowiednio zabezpieczony, by pies nie udał się na samotną wyprawę. Pies ma spory temperament i energię, ale dzień bez długiego spaceru również zaakceptuje.

Jeżeli szukasz psa, który będzie na każde Twoje zawołanie, to Akita nie jest rasą dla Ciebie.

akita zdjęcie

Umaszczenie

  • rudo płowa
  • sezamowa
  • pręgowana
  • biała

Wszystkie wymienione wyżej kolory, z wyjątkiem białego, muszą mieć białawą szatę po bokach kufy i na policzkach, spodzie żuchwy, szyi, klatce piersiowej i ogonie.

Włos okrywowy jest szorstki i prosty. Podszycie miękkie i gęste. Kłąb i zad okryte nieco dłuższym włosem. A na ogonie nieco dłuższy, niż na reszcie ciała.
 

Pielęgnacja

Akita japoński wymaga codziennego szczotkowania, ale jego utrzymanie jest łatwe. Dwa razy do roku przypadają okresy intensywnego linienia. Należy go wyczesywać dobrym grzebieniem z dwoma rzędami metalowych zębów. 
Dobrze znosi mrozy, ale upały wręcz przeciwnie. Latem zawsze zapewnij mu spokojne cieniste miejsce do wypoczynku oraz świeżą, zimną wodę.

Choroby

Akita japoński jest psem mocnym i wytrzymałym. Miewa czasem schorzenia okulistyczne, jak katarakta czy zanik lub odklejanie się siatkówki. Aby nie dopuścić do utraty wzroku u psa, badaj stan oczu regularnie u weterynarza.
Zdarzają się również dysplazje, alergie o różnym podłożu oraz wzdęcia.

Żywienie

Akita nie jest wybredny, a jak na dużego psa spożywa niewiele. Jeśli nie ma wystarczającej aktywności i mieszka w domu, posiłki mogą być mniej kaloryczne. Powinien być żywiony wysokogatunkową karmą. Wszelkie nieprawidłowości w diecie mogą doprowadzić do pogorszenia się jakości szaty, skóry. Bardzo dobrym rozwiązaniem będzie dieta Barf oparta na surowym mięsie, chrzęstnych kościach, surowych podrobach, bez dodatku ryżu, makaronu czy kasz. W posiłkach, które sami będziemy przygotowywać należy pamiętać o dodatkowym suplementowaniu. Zanim jednak zaczniemy podawać różnego rodzaju suplementy, warto o nich porozmawiać z weterynarzem i zrobić podstawowe badania z krwi. 

Ta strona używa plików cookie i innych podobnych technologii. Korzystanie z niej bez zmiany ustawień dotyczących
cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w Polityce prywatności.