Look4dog.com

Chien d'Artois

Chien d’Artois (gończy artezyjski), nazywany dawniej psem pikardyjskim, była bardzo cenioną rasą myśliwską już przez Henryka IV i Ludwika XIII w XVII wieku. We francuskich podręcznikach o polowaniu Chien d’Artois opisywano jako psa o doskonałym węchu. Zachwycano się tym, że pozwala on zwietrzyć zająca, który był w danym miejscu godzinę temu, a następnie uciekł w deszczu do innej kryjówki. Choć wydarzenia historyczne, m.in. Rewolucja Francuska i brak standardu rasy spowodowały, że trudno było znaleźć osobniki czystej krwi, rasa była ceniona i pożądana. Nie bez znaczenia jest też fakt, że do XIX wieku Francuzi chętnie nabywali brytyjskie rasy i krzyżowali je z własnymi, np. długonogimi wyżłami normandzkimi. 

W latach 80-tych XIX wieku podjęto wysiłki zachowania czystości rasy. Spora część Chien d’Artois została umieszczona w hodowli Jardin d’Acclimatation, a w kolejnych miotach nie było już domieszki krwi normandzkiej. Na przełomie XIX i XX wieku M. Levoir podjął bezskuteczne próby odtworzenia i ustalenia dawnego typu gończego artezyjskiego. W tym samym okresie, aż do wybuchu I wojny światowej, inny pikardyjski hodowca, M. Mallard był głównym promotorem rasy. Choć jego osobniki były ładne, zdrowe i zdobywały nagrody na wystawach psów, nie wszystkie miały cechy spójne z pierwotnym standardem rasy. 

Po II wojnie światowej były obawy, że gończy artezyjski jest rasą wymarłą, ale starania hodowców w latach 70-tych pokazały, że były one niesłuszne. Rasa została uznana przez FCI w 1963 roku.

  • Wysokość: 53 do 58 cm
  • Waga: 28 - 30 kg 

Dla kogo?

  • Psy myśliwskie
    Psy myśliwskie

     

  • Psy pracujące
    Psy pracujące

     

Chien d'Artois - charakter

Chien d’Artois to pies silny, muskularny, niezbyt długi, sprawiający wrażenie energii i siły. Obecnie używany głównie do polowania z bronią palną. To pies gończy pracujący chętnie nawet na trudnym terenie. Jest średnio szybki, ale bardzo wytrwały. Na otwartym terenie, z uwagi na czuły węch, potrafi uniemożliwić ucieczkę zającowi. Ponadto jest psem odpornym, o donośnym, wysokim głosie, który słychać z daleka.

Chien d’Artois to żywy i przyjazny pies o bardzo dobrym węchu. Podczas polowania jest uparty, odważny i śmiały, skoncentrowany na celu. Najlepiej, by trafił do rodziny o zdecydowanych charakterach, która poświeci trochę czasu na jego ułożenie. Jako pies domowy chien d’Artois jest spokojny, wierny i lojalny. Z innymi psami dogaduje się dobrze. W stosunku do dzieci jest opiekuńczy i tolerancyjny. Ze względu na silny instynkt łowiecki pies nie powinien mieszkać w domu, w którym są gryzonie, np. króliki, czy ptaki. Na spacerach powinien być trzymany na solidnej smyczy. Z tego samego powodu ogrodzenie wokół domu musi być zabezpieczone, aby uniknąć wędrówek psa za ciekawym zapachem. Najbardziej szczęśliwy będzie u boku osoby wysportowanej, która lubi jogging, wędrówki po górach i jazdę na rowerze.

Chien d'Artois - umaszczenie

Umaszczenie Chien d’Artois:

  • tricolor z ciemnopłowym, w odcieniu zajęczym lub borsuczym, z czaprakiem lub dużymi łatami

Głowa zwykle płowa, niekiedy z czarnym nalotem.

Chien d'Artois - pielęgnacja

Szata Chien d’Artois jest łatwa w utrzymaniu. Sierść wystarczy przeczesywać np. raz w tygodniu gumową rękawiczką. Jeśli pies mocno się zabrudzi, możesz go wykąpać. Po spacerze wystarczy przetrzeć łapy wilgotną ściereczką. Przycinaj regularnie pazury i kontroluj stan uszu, aby zapobiegać infekcjom.

Chien d'Artois - choroby

Rasa raczej nie cierpi na choroby dziedziczne. Ze względu na dużą aktywność, mogą się zdarzyć kontuzje oraz urazy.
 

Chien d'Artois - żywienie

Nie jest to specjalnie wymagająca rasa, jeśli chodzi o żywienie. Kiedy pracuje, organizm ma rosnące zapotrzebowanie na białko i węglowodany, a zimą też na tłuszcze. Kontroluj ilość spożywanych przez psa kalorii i zapewnij mu zbilansowane posiłki, w których nie zabraknie aminokwasów, węglowodanów oraz witamin koniecznych dla regeneracji oraz prawidłowego funkcjonowania organizmu. Jeśli karmisz psa domowym jedzeniem, zapoznaj się z listą składników dozwolonych w diecie oraz niesprzyjających. Przysmaki podawaj jedynie podczas szkolenia jako nagrodę.

Ta strona używa plików cookie i innych podobnych technologii. Korzystanie z niej bez zmiany ustawień dotyczących
cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w Polityce prywatności.